من با خاطرات تو زنده خواهم ماند.چه غمگین از این رفتن و از این روزهای سرد تنهایی.

شاید باور نکنی ، از من فقط همین کلمات با شوق به سوی تو پر می کشند باقی می ماند و خود کاری که هیچ گاه آخرین حرفهایم را به تو نمی تواند گفت.

شاید یک روز وقتی می خواهی احوال مرا بپرسی ، عکسم را در صفحه سفر کرده ها ببینی.

تمام دغدغه ام این است که آیا بعد از این سفر محتوم می توانم همچنان با تو سخن بگویم؟

آیا دستی برای نوشتن ودلی برای تپیدن خواهم داشت؟

شاید باور نکنی ، اما دوست دارم مدام برایت بنویسم. بعضی وقت هت که کلمات را گم میکنم دوست دارم ، دشت ها ، دریاها ، کوه ها ، جنگل ها ، تاره ها و چه در کاینات هست همه و همه کلمه شوند تا بهتر بنویسم.

دوست دارم به حیات کلمه ای نجیب دست یابم تا رهگذران غمگین ،

 صبحگاهان زیر آفتاب ی نارس مرا زمزمه کنند.

میدانم که خسته ای اما دوست دارم اجازه دهی کلماتم دمی روبرویت بنشینند

 و نگاهت کنند تا به حقیقت این جمله در آیی که می گوید:

         مرا از یاد خواهی برد ، نمی دانم؟ ولی میدانم از یادم نخواهی رفت...

می توانستیم دست در دست هم دهیم تا بتانیم با هم کلبه ای از عشق و مهربانی رابسازیم ولی افسوس
 که تو با رفتنت داغ تازه ای بر دل من گذاشتی و من هنوز هم از حرارت آن گرم هستم

نمی دانم که در کدامین کلبه زندگی خود را با چه کسی

آری آغاز راه است وتنها در این را تا کی به تو رسیدن...!!