نمى دانم چرا رفتى ؟!
نمى دانم چرا ، شايد خطا کردم .
و تو بى آنکه فکر غربت چشمان من باشى ،
نمى دانم کجا ، تا کى ، براى چه
ولى رفتى و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مى باريد .
و بعد از رفتنت يک قلب دريايى ترک برداشت ؛
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمى خاکسترى گم شد .
تمام بال هايم غرق در اندوه غربت شد ،
و بعد از رفتن تو آسمان چشمهايم خيس باران بود .
و بعد از رفتنت انگار کسى حس کرد كه من بى تو تمام هستى ام از دست خواهد رفت ؛
کسى حس کرد كه من بى تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد .  
و بعد از رفتنت دريا چه بغضى کرد .
کسى فهميد تو نام مرا از ياد خواهى برد ؛
و من با آنکه مى دانم تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهى برد ،
هنوز آشفته ى نگاه هاى مهربان توام .
و من عادت کرده ام هر شب در كنج سرد دلم ، به تو انديشه کنم ... !
و هنوز به تو مى انديشم !

اگه كسى رو دوست داشته باشى
نمى تونى تو چشاش زل بزنى
نمى تونى دوريشو تحمل كنى
نميتونى بهش بگى كه چقدر دوسش دارى
نمى تونى بهش بگى كه چقدر بهش نياز دارى
نمى تونى بدون فكركردن بهش ثانيه ها رو بگذرونى
نمى تونى ...
ولى
مى تونى هميشه براش دعا كنى  
مى تونى از خدا بخواى از توبگيره و به خوشبختى اون اضافه كنه
مى تونى چشماتو هميشه ببندى تا هيچوقت تنها نباشى
آخه تصويرش تو رؤيا ، هيچوقت تنهات نميذاره
مى تونى شبا از غم دوريش اشك بريزى
مى تونى ساعتها روى سجاده بشينى و واسه خدا درددل كنى
ميتونى ...
شايد اون مهربون دلش برات بسوزه و ...
خدايا ! تحمل امتحانت برام خيلى سخت شده ؛ دلسرد شدم ، دارم ميشكنم !  
عشق و محبتى كه تو قلبمه از من نگير !
نميخوام بى تفاوت بشم ؛ كمكم كن !

بگو ای بی وفا !!

تو که تنها رهایم کردی ...

قلب تو خانه كيست ؟

دستانت نوازشگر كدام گونه هاست ؟

بانوي شبهاي دلتنگي ام...

كاش خواستنم را باور مي كردي

آغوشت را به نوازش اشكهايم عادت بده

بگذار بودنم در بودنت بشكفد

راز تنهاييم را آغوشت مي داند

بگذار با بوي پيراهنت انس بگيرم

شمارش لحظه هاي گنگ بي تو بودن در پيچ و تاب خاطرة دلپذيرت

 ساقه هاي خشك وجودم را مي روياند

من در روياي تو دوباره مي شكفم

جوانه مي زنم

مي رويم

من با ريشة تو مي جوشم

اما چهرة معصومت با حقيقت روياهايم نمي سازد

انعكاس دلهرة چشمانم در مردمك چشمانت كابوس دستي است

 كه براي لحظه اي بالا مي آيد و با ويراني وجودي پايين مي افتد

تو مرا در آغوش مي كشي

اما چه دير است

ديگر من نيستم

مَردي كه ايستاده مُرده است

نه حلقة اشكي در حيرت گلگونة صورتم

و نه حسي

دستي كه براي لحظه اي بالا مي آيد و با ويراني وجودي پايين مي افتد

تو بر مي گردي با لبخندي

موهاي رهايت باد را ديوانه مي كند

من تنها مي مانم

هنوز دستتت را نگاه مي كنم

من ايستاده مي ميرم

دركنار خاطرة آمدنت

وفاجعة رفتنت

ساقه هاي شكفته ام مي خشكد

در آغوش بي كسي ها رها مي شوم

من بي تو مي ميرم

مي خشكم

    کاش همان کودکي بوديم که حرفهايش را

من عشق را در تو تو را در دل دل را در موقع تپیدن

     وتپیدن را به خاطر تو دوست دارم

     من غم را در سکوت سکوت را در شب شب را در

     بستر وبستر را برای اندیشیدن به خاطر تو دوست دارم

     من بهار را به خاطر شکوفه هایش زندگی را به خاطر

     زیبایی اش و زیباییش را به خاطر تو دوست دارم

     من دنیا را به خاطر خدایش خدایی که تو را خلق کرد دوست دارم

در جست و جوی گمشده قلبم گشتم و گشتم

گشتم و پیدا نکردم  فریاد زدم و جوابی نشنیدم

همه از امید سخن گفتند  پس امیدوار شدم

امیدوار برای یافتن گمشده قلب کوچکم

اما او را نیافتم  خسته شدم

خسته کنجی نشستم

دستانم را بالا بردم

در دل فریادی زدم و گمشده ام را از خدای خود طلبیدم

باز هم جوابی نشنیدم

اما اینبار رهگذری به سوی من می آمد

آری او گمشده من بود

او جواب فریاد من بود

ای رویای بزرگ من

خوش آمدی به قلب کوچک من

دل من گلايه داره

هميشه داغ تو داره

دل من با فكر عشقت

هيچ زمان آروم نداره

اما چي بگم به اين دل

اين دلي كه عاشقانه

واسه عشق تو ميميره

بگم اون تنهاش گذاشته؟؟؟

روي روياش پا گذاشته

تو كه فكرشو نكردي

پس يه كم به فكر من باش

جواب اين دل عاشق

كه يه دم آروم نداره

به خدا كه خيلي سخته

خيلي سخته

اما بازم بي خيالش

من و دل تنها مي مونيم

تنهايي بازي عشقه

تو برو اي بي وفا

اما يادت بمونه

روزگار بازي هاي عاشقونه زياد داره

به خدا زياد داره

برو اي تنها اميدم

به سلامت

به سلامت ...!!!

عاشقانه ترين نگاهم را روي قايقي از باد نشانــــدم و پارو زنان سوي تو فرستارم

 وقتي به ساحل نگاه تو رسيـــــــد

 تو چشمانت را بستي و قايقم غرق شد

***

براي آمدنت گل چيدم و براي رفتنت اشک ريختم ... 

چه با شکوه آمدي و چه بي خيال رفتي خيال تو به سر بردن اگر هست گناه...

با خبر باش که من غرق گناهم همه شب...

***

  

دست من خيلي حقيره که برات يه سايه باشه

آخه خورشيد کي مي تونه با شبي همسايه باشه

 تو به من مي گي هميشه دل تو که خوب نمي شه

 گل پرپر بي ريشه مي دوني بزرگ نمي شه

 تو به من مي گي هميشه يه وقت تنهات نذارم

 اما خودت خوب مي دوني من برات وجود ندارم

به دادم برس ای اشک دلم خیلی گرفته اس

نگو از دوریه کی ؟ نگو از چی گرفته اس

به دادم برس ای اشک !!

***

ما دیگه نمی تونیم با هم باشیم ...

ما به هم نمی رسیم ...

منو ببخش...

چرا همیشه این جمله هاییه که من می شنوم ؟؟

مگه تقصیر من چیه ؟؟

به تو عادت کرده بودم ای به من نزدیکتر از من

                                         ای حضورم از تو تازه  ای نگاهم از تو روشن

                                        به تو عادت کرده بودم  مثل گلبرگی به شبنم

                                       مثل عاشقی به غربت ٫ مثل مجروحی به مرهم

                                         لحظه هر لحظه عذاب لحظه های من بی تو

                                             تجربه کردن مرگ زندگی کردن بی تو

                                        من که در گریزم از من به تو عادت کرده بودم

                                       از سکوت و گریه شب به تو هجرت کرده بودم

                                       با گل و سنگ و ستاره از تو صحبت کرده بودم

                                         خلوت خاطره هامو با تو قسمت کرده بودم

                                        خونه لبریز سکوته ٫ خونه از خاطره خالی

                                     من پر از میل زوالم ٫ عشق من تو در چه حالی

دلم گرفته خــدايا دلـم گـرفتـه از اين زمــونه نمي خواد ديگه تو اين دنيا بمونه

خدايـا فقط تــويي يـکـي یـدونـه نـــزار دلـم تـک و تنهــا بمـونـه

 خـــدايـا تويي اميــد هر خونـه بي اميــد که آدم زنـده نمي مونه

خـدايا يـه کـاري کن تو اين زمونه هيـچ عـاشقي تک و تنهــا نمـونـه

 خدايــا خــواهش مــن فقط اينــه به عشق من يه عمر طولاني بده